«خداوند یهوه می‌گوید؛ به حیات خود قسم که از شما طلبیده نخواهم شد.» (حزقیال ۲۰: ۳)

 

     کسانی که در این آیه مورد خطاب خداوند هستند افرادی بودند که ادعای ایمان به او را داشته اما در گناه زندگی می‌کردند. چنین افرادی مورد نفرت ویژه خداوند بوده و وی اجازه نمی‌دهد تا به هیچ وجهی با وی مشارکت داشته باشند. «اگر بدی را در دل خود منظور می‌داشتم خداوند مرا نمی‌شنید.» (مزمور ۶۶: ۱۸) کسی که گوش خود را به روی شریعت خداوند می‌بندد٬‌ حتی دعاهایش چیزی پلید خواهد بود. آیا دل شما عاری از ریاست؟ آیا زندگی شما با ایمانتان هم‌خوانی دارد؟ اگر گناه را دوست داشته باشیم، اگر در گناه به زندگی ادامه دهیم و اگر برای گناه بهانه‌تراشی کنیم خداوند هرگز با ما مشارکت نخواهد داشت. خداوند از ما می‌خواهد تا خود را از گناه شسته و پاک گردانیم زیرا گناه باعث آلودگی روح است و قدوسیت پاکی روح. گناهکاران آلوده و ناپاک هستند و در نظر خداوند زنده و حقیقی منفور می‌باشند. اما پلیدترین آن‌ها همان افرادی هستند که در حین اینکه در گناه زندگی می‌کنند ادعای ایمان به خدای زنده و قدوس را نیز دارند؛ ادعا می‌کنند که مسیحی شده‌اند!

 گناه خدمت ما را به خداوند بی‌اثر می‌سازد. حتی یک گناه -اگر از آن توبه نکرده و بدان زمینه رشد داده و تشویقش کنیم- باعث می‌شود تا خداوند خدمت ما را رد کرده، دعاهای ما را ناشنیده انگاشته و شخص ما را در حضورش منفور گرداند. خداوند ما قدوس است و با خدای مسلمین تفاوت عظیم دارد. خدای زنده و حقیقی به هیچ گناهی مجوز شرعی نداده و یا اجازه نمی‌دهد تا خدمت به او بهانه‌ای برای گناه به دست ما بدهد. اگر ما از راه فیض پارسا محسوب شده‌ایم بدون شک از راه حقیقت نیز پارسا و مقدس خواهیم گشت؛ زندگی ما مقدسانه و به دور از گناه خواهد بود. اگر دل‌های ما علیه گناه باشد خداوند نیز دعاهای ما را می‌پذیرد. ای محبوب مسیحی، اگر وسوسه شدید تا به هر نوعی از گناه ادامه دهید به یاد داشته باشید که خداوند قسم یاد کرده است که: «از شما طلبیده نخواهم شد.»

 

 

 

کلیسای فارسی زبانان پیام آرامش در ترکیه🌹🌹💖💖🙏💒💒